Ég hef bara svo mikið að gera að ég gleymi alltaf þessu bloggi mínu en hér kemur smá.,.,.,,


Frá síðasta bloggi hefur nú ýmislegt gerst


Þ.e.a.s. frá byrjun ágúst,.,.,.,,.,
Heyskapur gekk vel þetta sumarið. Ég held að ég hafi aldrei verið svona lítið í heyskap síðan ég flutti hingað. En það stafaði af önnum í ísaumnum ásamt öðrum venjulegum önnum. Svo vorum við með alveg frábærann vinnumann í sumar. En það var hann Helgi Grétar sonur Önnu mágkonu, og svo voru Andrea og Gunnþór líka alveg hörkudugleg í sumar.

Ég fór á landbúnaðarsýninguna á Sauðárkróki með saumavélina meðferðis ásamt vörunum mínum og merkti ég þar í gríð og erg og gekk mjög vel. Er svona að kynna ísauminn í sveitarfélögunum í kringum mig

Þórunn systir varð 30.ÁRA sömu helgi og sýningin var svo það var að sjálfsögðu slegið upp heljarinar partýi sem endaði á frábæru balli í kántrýbæ með Ingó og veðurguðunum. En það voru sem sagt Kántrýdagar á Skagaströnd líka þessa helgi


Helgina eftir þessa annasömu fórum við Steini á Landbúnaðarsýninguna á Hellu með rútu sem Búnaðarsamband húnaþings og stranda stóð fyrir og var það mjög gaman og endaði sú ferð á alveg frábærri kvöldvöku og svo Ingó og veðurguðunum líka


Heiðmar byrjaði í FNV í endaðan ágúst og gengur bara nokkuð vel en hann stefnir nú á Borgarholtsskóla næsta haust. Hann er nú að taka vinnuvélaréttindapróf sem hefur verið kennt um helgar. Duglegur drengur að sjálfsögðu þar á ferð



réttirnar gengu sinn vanagang nema Helgi Grétar sem var búin að stefna á að fara í göngur í allt sumar ,æfði sig lonog don á hestbaki í sumar, missti hestinn 2x frá sér og náði honum ekki í seinna skiptið þannig að hann var kom með Heiðmari á fjórhhjólinu heim og var þá hún Stjarna sem hann fór á komin í heimahagana


Hann gafst þó ekki upp og fór í seinni göngur og gekk það vel.

Allt hefur verið á fullu í ísaumnum að undanförnu ,,, allir farnir að huga að jólagjöfunum. ég er svo bara að reyna að gefa mér tíma í að gera heimasíðuna betri og betri þegar tími gefst.,.,.,.,

Stóra fréttin er að ég fór ásamt danshópnum Hófunum til Skotlands í endaðan september á línudansfestival og VVVVVÁÁÁÁÁ hvað það var gaman hjá okkur. við höfum síðan drifið í að halda dönsunum við og lært fleiri nýja svo það er bara mikill hugur í okkur núna að halda þessum æfingum úti þó við séum ekki margar


Ég dreif svo í að auglýsa línudansnámskeið og er að kenna 2 barna og unglingahópum og þau eru svo frábær þessir krakkar og gaman að kenna þeim,.,.,.,,..,,.
Læt hér með ferðasöguna frá skotlandi með en ég var beðin að senda ferðasögu í héraðsfréttablaðið Feyki um daginn en hafið það gott og þið megið alveg kommenta á söguna



Ferðasaga frá Línudanshópi Skagastrandar, Hófunum á línudansfestival í Skotlandi. Haldið í eyjunni Rothesay Isle of Bute 26-30 september 2008
Lagt var af stað frá Skagaströnd um kl: 16:30 24. september og haldið í náttstað í Gistihús Keflavíkur. 6 hressar og kátar konur lögðu af stað í þessa ferð, þær Jennsína Lýðsdóttir, Aðalheiður Ingvarsdóttir, Þorgjörg Bjarnadóttir, Ragnheiður Magnúsdóttir, Eygló Gunnarsdóttir og undirrituð Linda Björk Ævarsdóttir.
Flugum við út kl: 7:15 að morgni 25. september og lenntum á Glasgow airport um 10:30 að staðartíma en klukkutíma mismunur er á milli Glasgow og Íslands.
Við byrjuðum á að gista 1 nótt í Glasgow og var að sjálfsögðu farið í bæjar og búðarölt þann daginn og var mikið líf og fjör í miðbænum. Þar voru götulistamenn að leika listir sínar á sekkjapípur, trommur og fleira.
Eftir leit að góðum stað til að snæða morgunnmat ( vissum nefnilega ekki að það þyrfti að pannta hann sérstaklega á hótelinu) var ákveðið að skoða miðbæinn örlítið betur þar sem lestin sem við áttum að taka að ferjunni fór ekki fyrr en um miðjann dag.
Þegar við komum á lestarstöðina og vorum búnar að finna réttann brautarpall að við héldum , spurðum við góðlegan vegfaranda hvort þessi lest færi ekki örugglega á okkar stað, tjáði hann okkur þá að þessi lest væri að fara alveg í hina áttina. Upp úr því hófst nú mikil leit að réttri lest því aðeins 10 mínútur voru í brottför.
Engin virtist vita neitt um lestina ,upplýsingaskjárinn sagði brautarpallur 11 en það stóðst ekki . Starfsfólk lestarstöðvarinnar vissi heldur ekki neitt og hlupum við þarna fram og aftur, 6 kvennsur með fullar ferðatöskur af Glasgowvarningi og héldu innfæddir örugglega að við værum að leita að fleiri búðum svo mikill var asinn.
Við rétt sluppum þó inn í rétta lest á síðustu mínútunni, uppgefnar eftir hlaupin og sátum þar rólegar í rúman hálftíma en fórum þá að ókyrrast upp úr því, því ferjan sem átti að flytja okkur út í eyjuna átti að fara eftir aðeins 5 mínútur. Voru töskur þá þegar tilbúnar við útganginn því ekki ætluðum við nú að missa af ferjunni. Mátti nú ekkert klikka og rukum við út úr lestinni niður á bryggjuna en vildi nú ekki betur til en snyrtitaskan hennar Aðalheiðar gleymdist í lestinni. Skiptum við okkur þá í tvo hópa og fór annar hópurinn í að tefja ferjuna enn hinn í að ná í snyrtitöskuna góðu. Vorum við svo heppnar að lestin var á endastöð og kom lestarvörðurinn hlaupandi með snyrtitöskuna á móti örvæntingarfullri Aðalheiði sem hélt að hún sæi ekki töskuna sína framar.
Færðist því mikil ró yfir hópinn er í ferjuna var komið , svo mikil að þegar ferjan lagði að bryggju á áætlunarstað misstum við af bílnum sem átti að koma okkur upp á hótel en allt bjargaðist það nú.
Þegar á hótelið var komið var engu líkara en við værum komnar á dvalarheimili aldraðra því nánast enginn var yngri en 70 ára þar og vorum við settar upp á loft á 4 hæð hótelsins með enga lyftu og máttum við bera töskurnar sjálfar upp. Engar sturtur voru í herbergjunum, heldur bara baðkar. Þegar við svo kvörtuðum yfir því var okkur sagt að við hefðum ekki beðið um herbergi með sturtu en við gætum fengið GARÐKÖNNUR til að þvo okkur um hárið. Létum við hér við sitja og afþökkuðum könnurnar og lögðumst sí og æ í baðið nótt og dag alla helgina blautar af dans svita.
Festivalið byrjaði svo um kvöldið og var okkur Íslendingunum fagnað mjög en 4 aðrir Íslendingar úr Reykjavík voru líka komnir. Öllum fannst svo merkilegt að við værum komin alla þessa leið, með flugi, lest og ferju, en þeir höfðu ekki hugmynd um allt ævintýrið sem við höfðum lennt í.
Stíf dagskrá var alla helgina frá föstudagskvöldi til mánudagsmorgunns. Kennsla var frá hádegi og fram að kvöldmat með hléum en síðan dansleikir á kvöldin með mjög góðum kántrýhljómsveitum. Danskennarinn var enginn annar en Rachael McEnaney margaldur dansmeistari.
Eitthvað vorum við aumkunnarverðar í augum Skotanna þegar við stigum á dansgólfið því þeir dönsuðu eitthvað allt annað en við höfðum dansað á Skagaströndinni. Var engu líkara en þeir væru í leikfimistíma í strigaskónum en við í támjóu kúrekastígvélunum okkar. Voru þeir samt svo hjálplegir að okkur var ýmist sagt til á hraðri skosk-ensku eða snúið hægri, vinskri við eftir því sem við átti.
Við létum þó ekki deigan síga og bárum okkur vel og tókum einn af okkar uppáhaldsdönsum, Kung fu og heilluðum viðstadda svo að biðröð var að borðinu okkar um upplýsingar um dansinn, hópinn og hvort við værum ekki með tölvupóst,heimasíðu, msn og fleira.
Á sunnudeginum tókum við smá pásu á festivalinu og fórum á bændamarkað í Mount Stuart sem er rétt fyrir utan bæinn og hittum þar viðkunnanlegan, innfæddann 77 ára gamlann skota. Hann var fyrrverandi Capteinn í hernum og heillaðist af þessum tápmiklu konum og langaði að vita hvaðan við værum. Fór svo vel á með okkur að hann bauðst til að keyra með okkur um eyjuna þegar hann heyrði að tvær úr hópnum væru kúabændur. Ekki var nú hægt að sleppa þessu kostaboði og varð nú uppi fótur og fit því hann gat aðeins boðið 3 í Suzuki jeppann sinn. Úr varð að Aðalheiður og Linda færu þar sem þær eru bændur og Ragnheiður fékk að fara með þar sem hún er uppalin í sveit. Hinar tóku strætóinn til baka og röltu um miðbæinn á meðan en fóru svo í skoðunarferð með rútu um eyjuna.
Byrjaði sá gamli á að fara með okkur á sveitabæ til Mckency hjónanna sem reka 120 kúabú ásamt 40 geldneytum. Þar vorum við spurðar spjörunum úr út í íslenskann landbúnað á skosk-ensku og skildum við svona næstum því allt en hræðilega erfitt er að skilja skotana því þeir tala svo hratt.
Reyndum við af fremsta megni að fræða þau og spurðum einnig um eitt og annað hjá þeim. Fannst okkur búskapurinn heldur dapurlegur þarna miðað við á Íslandi . Fórum við því sem næst í góðan bíltúr um eyjuna og fræddi gamli vinurinn okkur um skoskann landbúnað, íbúana, og fleira. Eftir 2 tíma sveitaferð vorum við aftur komnar í bæinn og mátti hann ekki heyra á það minnst að við borguðum fyrir ferðina. Þökkuðum við honum kærlega fyrir ógleymanlega ferð með kossi á kinn og keyrði hann sæll og glaður brott, uppgvötuðum við þá að við gleymdum að spyrja hann til nafns.
Dansað var síðan meira og minna það sem eftir var af festivalinu og vorum við orðnar bara býsna góðar eftir helgina búnar að ná okkur í fullt af dönsum , en eftir að ballið var búið á kvöldin skunduðum við skemmtanaglaðar á pínulitla skoska krá og breyttum henni í snarhasti í stuðkrá og sungum írska söngva í bland við skoska ættjarðarsöngva við undirleik hljómborðs og sekkjapípu. Vorum við vinsamlegast beðnar að koma aftur að ári af kráareigandanum því svona vel höfðu þeir innfæddu ekki skemmt sér lengi.
Mánudagsmorgunninn 29 september tókum við daginn snemma og vorum komnar hrakfallalaust til baka til Glasgow um hádegið. Ákváðum við að reyna nú að sjá eitthvað menningarlegt og skunduðum á vísindasafnið þeirra er nefnist Glasgow Science centre og Glasgow tower. Þar voru aðalega barnafjölskyldur því frídagur var í Skotlandi þennann dag. Safnið er aðalega ætlað börnum en það vissum við ekki og fóru sumar að fá sér að borða meðan aðrar skelltu sér upp í turninn stóra sem er 127 metra hár og snýst eftir vindátt og ruggar allur til. Vorum við fegnar að komast aftur niður því hálf óhugnalegt var að vagga svona í turninum en engu að síður mjög gaman að sjá yfir borgina svona hátt uppi.
Gistum við síðan eina nótt í Glasgow áður en við flugum heim og fengum við bæði morgunnmat og herberbergi með sturtu án þess að biðja sérstaklega um það á því hóteli.
Dugði nú ekkert minna enn tveir 5 manna leigubílar til að flytja okkur og farangurinn út á flugvöll. Annar þeirra fór á undann en við sem í seinni bílnum vorum, vorum næstum því búnar að missa af fluginu heim því eitthvað hafði leigubílstjórinn okkar tekið vitlaust eftir og ætlaði að bruna með okkur á innannlandsflugvöllinn en Ragnheiður var svo athugul í framsætinu að hún tók eftir því í tíma að á vegaskiltunum stóð ekki það sama og þegar við komum, en bílstjórinn var í óðaönn að segja okkur hvað það væri niðurdrepandi fyrir sálarlífið að meðtaka alla þessa rigningu sem þeim er boðið upp á þarna í Glasgow.
Vorum við fegnar að komast í rétta flugstöð og hófst þá fjörið við að innrita okkur og farangurinn í flugið heim. Sluppum við ótrúlega vel við að borga yfirvigt þar sem við höfðum dansað af okkur nokkur kíló hver til að getað verslað nokkur sokkapör.,.,., eða það sögðum við starfstúlkunni sem spurði hvort við hefðum eitthvað getað verslað og glotti jafnframt og sagði að alltaf væri jafn gaman að sjá Íslendingana koma klifjaða af töskum á heimleið.
Lenntum við á Keflarvíkurflugvelli um kl: 12:30 að staðartíma og var brunað af stað heim á leið þar sem við vorum með Þórdísi spákonu með okkur sem hafði skrópað á leikæfingum meðan á ferðinni stóð. Hún átti að mæta á æfingu hið fyrsta því stutt var í frumsýningu hjá henni ,en við hlýddum henni samviskusamlega yfir handritið til skiptis meðan hún lá í baðkarinu góða.
Vorum við síðan komnar heim ánægðar og endurnærðar eftir frábæra ferð um kl: 17:00 staðráðnar í að fara aftur í svona ferð einhvern tímann og vera þá búnar að fá fleiri með okkur í línudansinn.
Linda Björk Ævarsdóttir, Steinnýjarstöðum , Skagabyggð.